تبليغاتX
بهاردلتنگی

بهاردلتنگی

شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست....

 

        

    گم شده ام در خود....!؟!

               دلم خلوتی می خواهد به وسعت اندوه

                    که چندی است گریزپایم در بهانه ی ِ رویا !

 

سبک سنگین هایم هم، با هم نمی خوانند!!

                                  نامیزان شده اند...

                                             بیداد ِ تردید!!!

                                                  متولد بُرج ِ میزان......؟!

                                    

                                                              

                  دلم افسوس می خواهد!

                                       افسوس ِ بی حاصل!

                                                        به قول قدیمی تر ها :

"انگار خوشی زیر دلم زده!"

 

                        وقتی راه را گم میکنی ..

         هدف در سردرگمی ِ راه جا می ماند 

                              و آنجا که بی هدفی ، هدف می شود..

                                        

                                     تو

                             دلتنگ

                    می شوی

          و  

                با حسرت و ایکاش

                               منگ

                                    می شوی!

                                        ............

 

 

                     مدتی است....

                           ملودی ِ آهنگ باران هم آزارم می دهد..

                                     که آسمان هم، ساز ِ غریبی کوک می کند.. 

                                                                   

                                                          خسیس ِ بی ستاره   

                

               

       ح .ن :                     

                عدد ِ آشفتگی هایم از شماره خارج است!

                                     نگفتنی هایش را قورت دادم ، به سختی..

                                                  گفتنی هایش هم ، زیر چتر سکوت ...

                                                                                        دروغ    

                                                    

                                      از آب درآمدند!

                                                         

 

   پ .و :

                            مُحـــــرم هم آمد...

                                                      

                                                بی خبر...

                                       سنگین ...

                                  و..

                                       ساکت تر ...

                                                از همیشه...

 

                                                                     شاید هم :

                                گوش هایم آنقدر سنگین شده اند

                           که

صدایش را نمی شنوم ...

 

             پ.ن :

                     

                                                    لطفا مرا ببخش...

                                           اگر دلتنگی سرجای ِ همیشگی اش نیست!!!!!!

 

 

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت21توسط بهانه | |